معرفی کتاب «شرحی کوتاه بر رسالهی حقوق امام سجاد علیهالسلام»

«شرحي کوتاه بر رساله‌ي حقوق امام سجاد عليه‌السلام»
پديدآور:‌ عبدالحميد ديالمه
ناشر: دفتر نشر معارف
تعداد صفحات: 239

برخي از متون روايي ما، از حيث جامعيت و عمق، بي‌نظير و نزديک به اعجاز هستند. مثلاً در باب مسائل اخلاقي، دعاي مکارم الاخلاق امام سجاد عليه‌السلام؛ در مسئله‌ي استغفار و طلب آمرزش از گناهان، استغفار هفتادبنديِ اميرالمؤمنين عليه‌السلام؛ در مسئله کشورداري و حکومت‌داري، فرمان اميرالمؤمنين به مالک (منقول در کتاب شريف نهج‌البلاغه)، در عرفان و سلوک عملي،‌ حديث عنوان بصري و ...

در مسئله‌ي حق و حقوق نيز رساله‌ي حقوق امام سجاد عليه‌السلام داراي چنين جامعيت و عمقِ اعجازگونه و اعجاب‌برانگيز است. بزرگان بسياري تاکنون بر اين گنجينه‌ي کم‌نظير اسلام و تشيع شرح نگاشته‌اند؛ اما شخصيتي عميق و بصير با غناي علمي و اعتقادي کم‌نظير، مانند شهيد عبدالحميد ديالمه، با آن نگاه خاصي که به اسلام سياسي-اجتماعي داشت، براي شرح اين رساله‌ي عظيم‌الشأن، نکاتي استخراج کرده است که به واقع کم‌نظير و بسيار راهگشا و کاربردي است.

در اين اثر ارزنده، تا جايي که اجل به شهيد عزيز، عبدالحميد ديالمه مهلت داد، آن بزرگوار به شرح قسمت‌هاي آغازين اين رساله پرداخته است که عبارتند از: بحثي پيرامون شخصيت امام سجاد عليه‌السلام و رساله‌ي حقوق؛ حق خداوند؛ حق نفس انسان بر انسان؛ حق زبان؛ حق گوش؛ حق چشم؛ حق دست‌وپا؛ حق نماز؛ حق معلم و استاد؛ حق شاگرد؛ حق پدر؛ حق مادر؛ حق فرزند و حق مال و ثروت.
آنچه در اين کتاب در خصوص شرح رساله‌ي حقوق امام سجاد عليه‌السلام خواهيد ديد، در عين داشتن اتقان علمي و استنادات مستحکم به ديگر آيات و روايات و براهين روشن،‌ زاويه‌ديدي منحصر به فرد دارد که افق‌هايي جديد را پيش‌روي حيات سياسي و اجتماعي، و فردي و خانوادگي انسان مي‌گشايد.

در بخشي از کتاب مي‌خوانيم:

چرا ما مطالب بيهوده مي‌گوييم و از آن لذت مي‌بريم؟ چون فکر کردن و انديشيدن لازم ندارد و معمولاً سخناني مضحک و خنده‌دار هستند و ما از سخنان خنده‌دار لذّت مي‌بريم. افزون بر اين‌ها، براي ما عادت شده است. انسان از انجام کار عادت‌شده لذت مي‌برد و ترک عادت او را مي‌آزارد. وقتي مهمل‌گويي و مهمل‌بافي براي انسان عادت شد، بهترين کار اين است که بنشيند و دائماً از اين‌گونه مطالب بگويد...

آنچه گذشت روي ساده‌ي مسئله بود و فقط روي لغو بودن چنين کارهايي تأکيد داشت. در اين سخنان، مستمعِ عمومي وجود ندارد و درباره‌ي مسئله‌اي اعتقادي و مبنايي و ايدئولوژيکي هم بحث نمي‌شود و فقط مطالبي بيهوده گفته مي‌شود.
گاهي مسئله تنها لغو بودن و عمر را هدر دادن نيست. گاهي سخنان باطل درباره‌ي مسائل اعتقادي مطرح مي‌شود... به‌کارگيري زبان در تبيين اعتقاداي فاسد بسيار بدتر از به‌کارگيري آن در سخنان بيهوده است...