بعضي آدمها...

بعضي آدمها، انگار چوب خشک اند …

تا عصباني مي شوند، آتش ميگيرند؛ و همه جا را دود آلود ميکنند؛ همه جا را تيره و تار ميکنند؛ اشک آدم را جاري مي کنند ...

ولي بعضيها اين طور نيستند؛

مثل عودند ...

وقتي حرفي ميزني که ناراحت ميشوند و آتش ميگيرند، بوي جوانمردي و انصاف ميدهند؛ و هرگز نامردي نميکنند ...

اين است که ميگويند :

هر کس را ميخواهي بشناسي، در وقت عصبانيت و در وقت خشم بشناس